Logo Xanthi S

Xanthi S

Τι έμαθα τόσα χρόνια στο εξωτερικό και γιατί θέλω να γυρίσω πίσω;

Δεν είναι αυτό που νομίζετε. Δεν θέλω να τα παρατήσω όλα και να γυρίσω στην Ελλάδα γιατί είναι η καλύτερη χώρα, γιατί δε μπορώ χωρίς τον ήλιο και την θάλασσα.

Μου λείπουν φυσικά τα καλά της, αλλά μπορώ να ζήσω και εδώ στην βόρεια και κατά διαστήματα σκοτεινή Σουηδία και χωρίς ήλιο.

Τότε, γιατί ο τίτλος; 

Θα σας τα εξηγήσω όλα. Μέσω αυτού του άρθρου θέλω να μοιραστώ τις εμπειρίες μου, ως Ελληνίδας μετανάστριας στη Σουηδία.

Να σημειώσω ότι αυτές είναι οι προσωπικές μου απόψεις και δεν αντικατοπτρίζουν τους υπόλοιπους Έλληνες του εξωτερικού.

Η αρχή

Ήρθα στην Σουηδία τον Μάρτιο του 2009. Έμαθα τη γλώσσα, με δυσκολία καθώς ήμουν και 30 ετών (pro tip:αν ξέρετε γερμανικά θα σας φανούν πιο εύκολα) και ξεκίνησα να δουλεύω.

Δεν την κατείχα την γλώσσα πλήρως αλλά ευτυχώς εδώ μιλάνε σχεδόν όλοι αγγλικά και πολύ καλά μάλιστα. Για να μη μπω σε πολλές λεπτομέρειες αποφάσισα το 2010 να κάνω έναρξη ελεύθερου επαγγελματία, να γίνω freelancer. Μέσα σε μια εβδομάδα είχα κάνει έναρξη.

Τώρα πλέον το 2024 μπορείς να κάνεις έναρξη ατομικής εταιρείας, μέσω διαδικτύου, μέσα σε θέμα λεπτών (αν έχεις έτοιμο έστω ένα απλό business plan).

Εφόσον η δουλειά που θα έκανα ήταν web development και SEO το μόνο κεφάλαιο που χρειαζόμουν ήταν ένας υπολογιστής, τον οποίο είχα ήδη. Δεν είχα ανάγκη από αποθήκη, από προϊόντα, όλα ξεκίνησαν πολύ απλά.

Συναντήθηκα με έναν κύριο από την εφορία για να μου πάρει κάποιας μορφής συνέντευξη και να κρίνει αν όντως είμαι σοβαρή περίπτωση διότι τότε σου παραχωρούσαν ένα μηνιαίο επίδομα ως καινούρια εταιρεία, για να ορθοποδήσεις.

Τρελό για μένα τότε αυτό. Ο ευγενέστατος κύριος έκρινε ότι όντως θέλω να εργαστώ και μου προχώρησε την διαδικασία.

Φυσικά έπρεπε να δηλώνω το ΦΠΑ και φυσικά να πληρώνω ταμείο ασφάλισης, αλλά το κόστος είναι της τάξης των 20 με 30 ευρώ το μήνα, όχι κάτι παραπάνω. Και μπορεί να λέω και πολλά. Τότε θυμάμαι έδινα γύρω στα 15 ευρώ το μήνα.

Δεν θέλω να αναλύσω τις διαδικασίες έναρξης και διαχείρισης εταιρείας παραπάνω, αλλά θέλω να σας πω ότι μου έκανε τρομερή εντύπωση η ευκολία.

Ευκολία που έρχεται φυσικά και με υπευθυνότητες. Αλλά και με ένα κράτος, μια εφορία, που δεν θέλει να σε κυνηγήσει να βρει τι λάθος θα κάνεις για να σε τιμωρήσει και να σου βάλει πρόστιμο.

Φυσικά πλήρωσα πρόστιμο μια φορά, γιατί ξέχασα να καταθέσω το ΦΠΑ στην ώρα του. Το ξέχασα εντελώς μιλάμε. Δεν είχα λογιστή βλέπετε. Εντάξει, είναι ένα έξοδο και είχα αποφασίσει να τα κάνω μόνη μου, οπότε άνθρωπος είμαι, το ξέχασα.

Το πρόστιμο ήταν 50 ευρώ. Το δέχτηκα γιατί όντως έκανα λάθος.

Το επόμενο λάθος το έκανα την πρώτη φορά που έκανα την ετήσια δήλωση εισοδήματος ως εταιρεία. Φυσικά δεν είχα ιδέα αλλά την ετοίμασα και την έστειλα. Το λάθος που έκανα εκεί ήταν ότι είχα δηλώσει δύο φορές το ποσό που είχα βγάλει, ή μάλλον το είχα καταχωρήσει σε δύο διαφορετικά πεδία. Δεν χρειαζόταν, αλλά καθώς ούτε τη γλώσσα ήξερα καλά πόσο μάλλον τις λογιστικές ορολογίες, ε μπερδεύτηκα.

Τι έγινε σε αυτή την περίπτωση; Με πήρε τηλέφωνο μια ευγενέστατη κυρία να με ενημερώσει για το λάθος και καθώς κατάλαβε ότι δεν μιλάω τόσο καλά τη γλώσσα μου εξήγησε ότι δεν χρειαζόταν να συμπληρώσω το εισόδημα και στο άλλο πεδίο που το είχα γράψει.

Συγνώμη, της είπα, δεν το είχα καταλάβει, μπερδεύτηκα και έκανα λάθος. Δεν πειράζει, μου απάντησε, θα το διορθώσω εγώ, απλά ήθελα να το επιβεβαιώσω μαζί σου.

Σας ευχαριστώ της είπα, και κλείσαμε το τηλέφωνο.

Που να σκεφτώ εγώ, ερχόμενη από την Ελλάδα, ότι μια εφοριακός θα με καλέσει να μου πει ότι έκανα λάθος, εις βάρος μου, και ότι θα με βοηθήσει να το διορθώσω για να μην πληρώσω παραπάνω φόρο χωρίς λόγο.

Ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα δεν θα μπορούσα να το φανταστώ αυτό στην Ελλάδα.

Δεν πιστεύω ότι όλοι οι Έλληνες εφοριακοί είναι κακοί άνθρωποι, αλλά δυστυχώς, η εμπειρία μου μου λέει ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν μάθει, δεν τους έχουν διδάξει εκεί στον οργανισμό που δουλεύουν, να βοηθούν τον κόσμο.

Ενώ εδώ είναι το αντίθετο.

Αυτό λοιπόν που έμαθα είναι ότι η εφορία, οι εφοριακοί δεν είναι άδικοι άνθρωποι εδώ και ότι σκοπός τους είναι να βοηθούν τους πολίτες, όχι να τους κοιτούν πάντα με καχυποψία.

Την ατομική εταιρεία την κράτησα 5 χρόνια.

Η μέση

Αργότερα όταν δούλεψα ως υπάλληλος, και εφόσον είχα γίνει και μαμά, έμαθα πολλά για την εργασία και τους κανόνες στον εργασιακό χώρο.

Ως μαμά, ή γονιός γενικότερα γιατί το ίδιο ισχύει και για τους μπαμπάδες, αν το παιδί σου αρρωστήσει, θα πας χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις και χωρίς να χρειαστεί να ζητήσεις άδεια, να πάρεις το παιδί από το σχολείο, ή να μείνεις στο σπίτι αν λέμε ξυπνήσει το παιδί με πυρετό. Και κανείς δε μπορεί να σου το απαγορέψει.

Το μεροκάματο, για να το πω έτσι απλά, δεν θα στο πληρώσει η εταιρεία, αλλά το ασφαλιστικό ταμείο που θα πρέπει να δηλώσεις μέσω της εφαρμογής τους, ότι την τάδε ημέρα έμεινες σπίτι με άρρωστο παιδί.

Χωρίς ερωτήσεις και χωρίς εξηγήσεις.

Έμαθα λοιπόν, ότι ως γονιός, έχει δικαίωμα να κάτσεις στο σπίτι με το άρρωστο παιδί σου, χωρίς να έχει ανάγκη να ζητήσεις άδεια ή να βασίζεσαι σε συγγενείς που ίσως να μην κατοικούν κοντά σου.

Επίσης έμαθα, όπως έγραψα και σε άλλο άρθρο, ότι υπάρχει σεβασμός ως προς το ωράριο. Η ώρα 5 η εργασία τελειώνει και πάμε σπίτι μας να ξεκουραστούμε, να περάσουμε χρόνο με την οικογένεια μας, να κάνουμε ότι θέλουμε εμείς. Οι περισσότερες δουλειές ξεκινούν στις 8, με μια ώρα μεσημεριανό διάλειμμα.

Το τώρα, αντί τέλους

Γιατί να θέλω να γυρίσω πίσω; Βασικά για να μην το δραματοποιώ, δεν ξέρω αν θέλω να γυρίσω πραγματικά, αλλά σίγουρα θέλω να επισκέπτομαι πολύ περισσότερο τη χώρα μου, τους φίλους μου και τους συγγενείς μου, με λίγα λόγια τα πολύ αγαπημένα μου πρόσωπα. Δε μπορώ να πω ότι έχω επιθυμήσει ούτε τις δημόσιες υπηρεσίες της χώρας μας, ούτε τα πεζοδρόμια, ούτε τους αγενείς οδηγούς.

Δεν είναι ο ήλιος, δεν είναι η θάλασσα, δεν είναι το φαγητό.

Όλα τα παραπάνω πράγματα που έμαθα στη Σουηδία, μου φέρνουν μια λέξη στο μυαλό και αυτό είναι ο σεβασμός. Και με περισσότερη σκέψη με κάνουν να συνειδητοποιώ ότι ο καιρός και το κλίμα δεν είναι κριτήριο καλής ζωής. Για εμένα προσωπικά.

Για εμένα, κριτήριο καλής ζωής είναι να νιώθω ότι ως πολίτης μια χώρας, το κράτος και οι αρχές με σέβονται, και με τη σειρά μου θα τους σεβαστώ και εγώ.

Οι Σουηδοί έχουν την φήμη των κρύων ανθρώπων, ότι δεν κάνουν φιλίες. Διαφωνώ. Το ότι δεν είναι κουτσομπόληδες, και δεν εισβάλουν στην προσωπική μου ζωή, για μένα αυτό δεν τους καθιστά ψυχρούς ανθρώπους. Τους καθιστά διακριτικούς και με σεβασμό προς τον συνάνθρωπο.

Φυσικά δεν είναι οι τέλειοι γείτονες, συμπολίτες και όλα αυτά. Προφανώς και υπάρχουν προβλήματα στις σχέσεις, όπως σε όλο τον κόσμο.

Ε και προφανώς υπάρχει και κουτσομπολιό. Αλλά δεν είναι ο κανόνας. Γενικά υπάρχει ο σεβασμός προς τον άνθρωπο και την ιδιωτική ζωή, το οποίο για εμένα είναι ανεκτίμητο.

Έμαθα λοιπόν ότι τα στερεότυπα είναι απλά στερεότυπα και πολλές φορές λανθασμένα. Τουλάχιστον όπως τα έχω ζήσει εγώ.

Αλλά μεγαλώνω και χωρίς αμφιβολία, οι φιλίες που έκανα στα 20 μου στην Ελλάδα, καθώς ήρθα σχετικά μεγάλη στη Σουηδία, στα 30 μου, δεν ξεχνιούνται και τις θέλω κοντά μου.

Υπήρχαν αρκετά χρόνια που είχα έναν θυμό προς την Ελλάδα. Με λίγη δουλίτσα, τον έδιωξα όμως. Και πλέον μπορώ να πω ότι έχω δυο σπίτια. Την Ελλάδα και φυσικά την δεύτερη χώρα μου, μια χώρα που με δέχθηκε και μου επέτρεψε να εξελιχθώ, την Σουηδία.

Και οι δύο χώρες έχουν τις ομορφιές τους, αλλά και τα αρνητικά τους σημεία. Δεν υπάρχει τελειότητα. Εκτός από το κεμπάπ του Θανάση στο Μοναστηράκι.

Εις το επανιδείν.

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments